Last Update:
 
Search Tag:     Section:  
 
  From Date:     To Date:    
Total Results: 194
उपग्रहाद्वारा जमिनीची पुनर्मोजणी करतानाच कंटूर मॅपिंगचे कामही होऊ शकते, असे यातील तज्ज्ञ सांगतात. तेेव्हा याबाबतही राज्य सरकारने जरूर विचार करायला हवा. भारतात १०० वर्षांपूर्वी इंग्रजांनी भूमापन केलेले आहे. आजही त्याच नोंदी महसूल व भूमिअभिलेख विभागाकडे आहेत. स्वातंत्र्यप्राप्तीनंतर एकदाही शासन पातळीवर आपण जमिनीचे मोजमाप करू शकलो नाही. भूमापनाच्या पारंपरिक पद्धतीमुळे हे शक्य झाले नाही. शेतकऱ्यांना खरेदी-विक्री, खातेफोड, मालकी हक्क देण्याकरिता जमिनीची मोजणी करावी लागते. सरकारी मोजणीस वर्गवारीनुसार पैसा खर्च होत होता. शिवाय अपुऱ्या मनुष्यबळामुळे हे कामही वेळेत पूर्ण होत नव्हते. त्यामुळे अनेक जण खासगीत (अनक्वालीफाईड सर्व्हेअरकडून) जमिनीची मोजणी करून घेत. अशा सदोष मोजणीतून पुढे अनेक वादांना तोंड फुटत असे. बांधावरचे वाद पुढे कोर्टात जाऊन दोन्ही पक्षांना मनस्तापाचा सामना करावा लागत असे. मोजणीनंतर फेरफार प्रक्रियाही वेळखाऊ आणि किचकट होती. फेरफार झाल्याशिवाय सात-बारा उताऱ्यावर नावनोंदणी होत नाही. अशा सर्व अडचणींचा सामना शेतकरी वर्गाला करावा लागत होता.
Tuesday, September 02, 2014 AT 05:45 AM (IST)
बचत गटांच्या महिलांना जर फळप्रक्रिया उद्योगाचे अत्याधुनिक प्रशिक्षण दिले, तर त्या स्थानिक पातळीवरच निर्यातक्षम फळप्रक्रिया उत्पादने बनवू शकतील. याद्वारा मोठ्या उद्योगावर जो आस्थापनाचा खर्च असतो, तो टाळता येईल. म्हणून देशात फळप्रक्रिया उद्योग हा लघुउद्योग म्हणून मानण्यात आला पाहिजे. डॉ. जयंतराव पाटील आज देशात ६० लाख हेक्टर क्षेत्रावर फळझाडांची लागवड असून, त्यातून ७५ दशलक्ष टन फळांचे उत्पादन होते. भारतात आंबा, केळी, सफरचंद व पेरू ही महत्त्वाची फळे असून, त्याशिवाय लिची, द्राक्षे, चिकू, नारळ, काजू, संत्री, सीताफळ, मोसंबी, कागदी लिंबू, पपई, अननस, अंजीर, पियर, पिच, प्लम अशी विविध प्रकारची फळे होतात. स्वातंत्र्यपूर्व काळी भारतात फळझाडांची लागवड नगण्य होती. स्वातंत्र्यप्राप्तीनंतर शासनाने फलोत्पादनाचे कार्यक्रम सुरू केले. परंतु त्याला खरी गती प्राप्त झाली ती १९९० च्या दशकात. त्यापूर्वी सातव्या पंचवार्षिक योजनेत फलोत्पादनासाठी फक्त २४ कोटी रुपयांची तरतूद होती. ती आठव्या पंचवार्षिक योजनेत १००० कोटी रुपयांची करण्यात आली. तेव्हापासूनच देशात फलोत्पादन कार्यक्रमाला चालना मिळाली.
Tuesday, September 02, 2014 AT 05:45 AM (IST)
डाळिंब फळपिकांवर तेलकट डाग रोगाच्या दरवर्षी वाढत्या प्रादुर्भावाने हे फळपीक राज्यात अडचणीत येत आहे. या रोगाचे समूळ उच्चाटन शेतकऱ्यांना हवे आहे. हे आव्हान स्वीकारून शास्त्रज्ञांनी प्रभावी उपाय द्यायला हवा. डाळिंब हे कमी पाण्यावर येणारे फळपीक राज्यातील अवर्षणप्रवण दुष्काळी पट्ट्याला लाभलेले वरदान म्हणावे लागेल. डाळिंबाची उत्पादनक्षमता, देशी-विदेशी बाजारात मिळणारा भाव यामुळे शेतकऱ्यांना चांगली आर्थिक मिळकतही होते. मात्र, मागील चार-पाच वर्षांपासून दुष्काळ, तीव्र पाणीटंचाई, अवकाळी पाऊस, गारपीट अशा नैसर्गिक आपत्तीने अनेक शेतकऱ्यांना डाळिंब बागा तोडाव्या लागल्या. त्यातच मागील तब्बल एका दशकापासून डाळिंब उत्पादकांना तेलकट डाग (तेल्या) रोगाचा सामना करावा लागत अाहे. विशेष म्हणजे दरवर्षी रोगाने होणाऱ्या नुकसानीत वाढच होत आहे. एकदा प्रादुर्भाव झाला, की रोगाचा प्रसार झपाट्याने होतो. या रोगावर अजूनही प्रभावी नियंत्रणात्मक उपाय नाही. रोगाचा प्रादुर्भाव झाला, की बहुतांश शेतकऱ्यांना ७० ते १०० टक्के फळे तोडून त्यांचा नाश करावा लागतो.
Monday, September 01, 2014 AT 05:45 AM (IST)
संयुक्त राष्ट्रसंघाने २०१४ हे ‘पारिवारिक शेती वर्ष’ घोषित केलं आहे. २०२५ पर्यंत जगाला भूकमुक्त करण्यासाठी ही उत्तम संधी अाहे. एकल पिकांकडून बहुविध व पोषणयुक्त पीक लागवड केल्यास शेती परिवारातील कुपोषण दूर होऊ शकेल. चेन्नई येथे आयोजित ‘पारिवारिक शेती आणि भूकमुक्ती’परिषदेचा घेतलेला हा धांडोळा... अतुल देऊळगावकर चेन्नईच्या ‘एम. एस. स्वामिनाथन रिसर्च फाउंडेशन’मध्ये जगातील शेतीक्षेत्रात काम करणाऱ्यांची मांदियाळी दाटली होती. नेपाळ, बांगलादेश, भूतान, अफगाणिस्तान, मालदिव, म्यानमार, मंगोलिया, श्रीलंका, फिलिपाइन्स, थायलंड, कंबोडिया, व्हिएतनाम, जपान, चीन, सीरिया, इटली, कॅनडा व अमेरिका या देशांतील कृषिमंत्री, शास्त्रज्ञ, स्वयंसेवी संस्था चार दिवस एकत्र आल्या होत्या. भारताच्या कृषिमंत्र्यांच्या लेखी या प्रसंगाला महत्त्व नसावे परंतु सगळे जण म्हणत होते, एवढ्या मोठ्या संख्येने जग एकवटवू शकणारं एकमेव व्यक्तिमत्त्व म्हणजे प्रो. मोणकोंबू सांबशिवन अर्थात एम. एस.
Monday, September 01, 2014 AT 05:30 AM (IST)
बाप्पाच्या चरणी "आम्हा सर्वांना सद्‌बुद्धी दे, विद्येची देवता असणाऱ्या बाप्पा, आम्हाला ज्ञान दे, आमच्यातील अडाणीपणाचा अंधार नष्ट करून हे गणराया, सर्व समाजामध्ये उजेडाचा थुईथुई पाऊस पडू दे,'' एवढीच आग्रहाची विनंती आहे. - लहू कानडे ग्रामीण भागामध्ये रुजलेल्या कृषी संस्कृतीमध्ये उत्सवांना अनन्यसाधारण महत्त्व आहे. प्राचीन काळी बहुतेक सारे उत्सव निसर्गावर अवलंबून असणाऱ्या जगण्याशी निगडित होते. निसर्गातील पाऊस, ऊन, वारा, पाणी, नद्या, वृक्ष, प्राणी या सर्वांची कृषी संस्कृतीमधील जीवनाला आवश्‍यकता होती. त्यामुळे ऋतुचक्रानुसार नियमित घडणाऱ्या घटनांचे प्राचीन लोक उत्सव करीत. निसर्गातील हे सर्व घटक त्याचे देव होते. ज्या मातीमधून हा शेतकरी समाज धान्य उगवायचा, त्या मातीला आई मानायचा. ज्या पाण्यामुळे पिके वाढायची त्या पाण्याला तो जीवन समजायचा. या सर्व निसर्गदेवतांनी प्रत्येक वर्षी नियमित योग्य असे योगदान द्यावे, सर्व समाजाला सुखसमृद्धी बहाल करावी म्हणून ऋतुमानानुसार तो या देवतांची पूजा करायचा. यातूनच भरगच्च उत्सवांची वैदिक परंपरा निर्माण झाली. त्या उत्सवामधून कष्ट करणाऱ्या जीवांना विरंगुळा मिळत असे.
Saturday, August 30, 2014 AT 06:00 AM (IST)
1 2 3 4 5 ...
 
 
 
About Us | Contact Us | Ad Rate Card | RSS
© Copyrights 2014 Agrowon.com - All rights reserved.
of
Powered By: